1.

                            A zaczęło się to tak, jak zaczynają się wszystkie inne opowieści tego typu.

Była ciemna, czarna noc. Księżyc świecił wysoko ponad miastem, rzucając nikły blask na mocno zniszczone budynki Londynu.  Na dachu pewnej, starej kamienicy stolicy Wielkiej Brytanii czekał spokojnie na swą ofiarę najdoskonalszy drapieżnik, chodzący po tym złym i okrutnym świecie. 

Miał on niezwykłą, nadludzką siłę, był szybki niczym wiatr,  zwinny jak kot. Orzeł mógł mu zazdrościć wzroku, wilk słuchu a kobra węchu. 

Lecz niestety, serce tegoż wampira było czarne jak smoła, był on bezduszny. Nie znał litości. 

                           Alec Volturi budził postrach wśród swoich pobratymców. Nawet jego opiekunowie czuli przed nim głęboki respekt. Brunet był doskonałym wojownikiem, mógł sobie poradzić z sześcioma nowonarodzonymi jednocześnie w walce w wręcz. Nie potrzebował do wygranej swojego daru, czarnej mgły, która pozbawiała przeciwnika wszystkich bodźców.

 Był nie do pokonania.

Przynajmniej teoretycznie.

                             Nagle dziewiętnastoletni chłopak usłyszał cichutkie i rytmiczne uderzenia czyjegoś serca. Na ten dźwięk momentalnie zaschło mu  w gardle, poczuł palące go pragnienie a do jego czerwonych ust niekontrolowanie zaczął napływać wampirzy jad.

Ten nieznośny ból i uścisk w żołądku mogła uśmierzyć tylko i wyłącznie ciepła, świeża, ludzka krew.

Razem z uderzeniami serca, usłyszał również lekkie i trochę niepewne kroki.

Kobieta - pomyślał. 

Ucieszył go ten fakt. Uwielbiał te pełne błagania modlitwy o litość, łzy rozpaczy, krzyki pełne bólu i przerażenia oraz te nieudolne próby ucieczki. 

Te drobne przyjemności sprawiały, że życie Aleca, a raczej jego marna imitacja stawała się bardziej znośna i bardziej barwna, nawet jeśli tą barwą miała być obrzydliwa czerwień niepotrzebnie przelanej, niewinnej krwi.

                              Wampir wytężył wzrok i po krótkiej chwili zobaczył to, czego szukał. 

Na końcu starej uliczki zamajaczyła smukła, acz niewysoka sylwetka dziewczyny.  Z pomrukiem zadowolenia wybił się w powietrze i bezszelestnie wylądował tuż za plecami przyszłej ofiary.

Katherin Gray, bo tak nazywała się dziewczyna, wracała właśnie z wizyty u swojej babci do domu. Bardzo się o nią martwiła, bo staruszka miała już siedemdziesiąt osiem lat i była już po trzech zawałach. 

Właściwie każdy nowy dzień był dla Victorii Gray darem od losu. Nic więc dziwnego, że zamyślona dziewczyna podskoczyła jak oparzona, gdy poczuła cudzą rękę na swoim ramieniu.

Serce długowłosej momentalnie przyspieszyło. oddech stracił rytm a na czoło wkradły się kropelki zimnego potu. 

Powoli odwróciła się do domniemanego napastnika, nie wiedziała, że czeka ją coś jeszcze gorszego.

Gdy stanęła już twarzą do nieznajomego, i gdy zebrała już całą swoją odwagę by spojrzeć mu w oczy, przeżyła szok. Jego oczy były całkowicie czerwone!

Katherine zaczęła się instynktownie cofać. Wiedziała, że coś jest nie tak, że grozi jej od strony chłopka większe niebezpieczeństwo niż ukradziona torebka.

                                  Źrenice Aleca rozszerzyły się pod wpływem adrenaliny, poczuł ten cudowny rodzaj podniecenia, dla którego gotów był zabić, i po wprawdzie zabijał. 

Jednak i on poczuł coś dziwnego. Coś, czego nigdy przedtem nie doświadczył. Ale to się w tej chwili nie liczyło. Cały świat nagle stracił na wartości. W uszach brzmiało mu tylko szybkie tętno Katherine Gray. Zaraz będzie w siódmym niebie, zaraz pogrąży się w boskiej ekstazie.

- Nie bój się mnie - powiedział cicho - to nie będzie bardzo bolało.

____________________________________

Ot i pierwszy rozdział. 

Nic specjalnego? Wiem, ale to dopiero początek :)

Sprawdziłam ten tekst siedem razy, więc myślę, ze nie ma w nim błędów.
Jeśli jednak jakiś zauwazycie, to krzyczcie :)